Adoptie & pleegzorg

Verbondenheid tussen ouders en kinderen

Opstellingen en Systemisch werk heeft laten blijken een unieke vorm in zich te dragen dat getroffenen en betrokkenen van, en met afstand, adoptie en  pleegzorg niet alleen een beeld geeft over de ongeziene bindingen die de personen hebben met hun oorsprong, maar ook de kans, om ‘verlaat verdriet’ en niet erkende rouw en trauma een plaats te geven te midden van hun leven en de hedendaagse maatschappij.

Velen lopen rond met ‘geparkeerde’ emoties die pas tot uiting komen als daar veiligheid en acceptatie van de pijn van de getroffene vol op in beeld mag komen en de aandacht niet wordt afgeleid van wat  ‘maatschappelijk’ correct of wenselijk is. Adoptieopstellingen werd in Nederland als eerste door Hilbrand Westra & Wolfgang Könighaus geintroduceerd in 2007. Sinds haar aanvang hebben tientallen geadopteerden, enkele (afstands)moederse en adoptieouders dit werk meegemaakt.

Mijn ervaring bij adoptieopstelling als geboortemoeder was een positieve ervaring. Het was een magisch samenkomen van beide leemtes, zowel bij de geadopteerden als bij mij en het even opvullen van deze leegte. Het heeft me gesterkt omdat ik eindelijk mijn plaats kreeg als moeder en ik hopelijk voor de geadopteerden eventjes een gevoel van liefde van een geboortemoeder heb kunnen geven. Het was een soort uitreikbeweging naar elkaar toe in veilige verbondenheid van geluk en verdriet. Het strekt tot verder nadenken en is zeker aan te raden.

Elise v.d. Venne, moeder opafstand

Het opstellingswerk zoals ik dit heb ervaren, heeft mij inzicht gegeven in familierelaties en maatschappelijke krachten rond adoptie die ik altijd wel gevoeld heb, maar niet kon benoemen. De werkwijze maakt dat ik bijna tastbaar voor me kan zien wat voor impact de wereld om me heen heeft op mij als individu. Dit begrip voelt als een eerste echte stap in de richting van het kunnen accepteren van mijn geadopteerd zijn.

Marie Claudine, geadopteerd uit Burundi

 

Het is van groot belang gebleken dat de factor tijd en ook de collectieve bewegingen van de directe betrokkenen het tempo bepaalt van wat in beeld mag en kan komen. Afstand, adoptie en affectie blijkt als geen ander onderwerp aan te tonen, dat de kracht van het collectief de mate van openheid en geslotenheid bepaalt. Zeker als het gaat om kwetsbare vraagstukken die veelal niet lijken te bestaan.

En toch blijkt bij elke opstellingsdag het onderwerp bij de betrokkenen diep in te grijpen. Met name voor de geadopteerde. Deze zit in een spanningsboog tussen het verleden en het heden, loyaliteit en binding. Niet werkelijk vrij van de eigen wens om daadwerkelijk datgene te kunnen uiten wat er van binnen speelt.

Gelukkig zien we ook kleine openingen bij de groep die ook liefde voelt voor de getroffenen en komen zij met moed naar deze, vaak ‘heftige’ opstellingsdagen.

Er zijn van die vragen waarop geen antwoorden bestaan. Zoals de levenslange vraag van veel geadopteerden: mag ik blijven? Ben ik goed zoals ik ben? Als je wordt opgevoed in een adoptiegezin ben je nooit vanzelfsprekend waar je thuishoort. Om te zien wat dat betekent voor volwassen geadopteerden, helpt ons als adoptieouders, om nog beter naar onze (nu nog jonge) kinderen te ‘luisteren’. Het opstellingswerk is een hele goede methode om zowel beter naar onszelf en onze eigen geschiedenis te kijken maar ook om de onderliggende levensvragen te zien.

Nies Medema, Adoptiemoeder