Opstellingen

Het is van groot belang gebleken dat de factor tijd en ook de collectieve bewegingen van de directe betrokkenen het tempo bepaalt van wat in beeld mag en kan komen. Afstand, adoptie en affectie blijkt als geen ander onderwerp aan te tonen, dat de kracht van het collectief de mate van openheid en geslotenheid bepaalt. Zeker als het gaat om kwetsbare vraagstukken die veelal niet lijken te bestaan.

En toch blijkt bij elke opstellingsdag het onderwerp bij de betrokkenen diep in te grijpen. Met name voor de geadopteerde. Deze zit in een spanningsboog tussen het verleden en het heden, loyaliteit en binding. Niet werkelijk vrij van de eigen wens om daadwerkelijk datgene te kunnen uiten wat er van binnen speelt.

Gelukkig zien we ook kleine openingen bij de groep die ook liefde voelt voor de getroffenen en komen zij met moed naar deze, vaak 'heftige' opstellingsdagen.

Er zijn van die vragen waarop geen antwoorden bestaan. Zoals de levenslange vraag van veel geadopteerden: mag ik blijven? Ben ik goed zoals ik ben? Als je wordt opgevoed in een adoptiegezin ben je nooit vanzelfsprekend waar je thuishoort. Om te zien wat dat betekent voor volwassen geadopteerden, helpt ons als adoptieouders, om nog beter naar onze (nu nog jonge) kinderen te ‘luisteren’. Het opstellingswerk is een hele goede methode om zowel beter naar onszelf en onze eigen geschiedenis te kijken maar ook om de onderliggende levensvragen te zien.

Nies Medema, Adoptiemoeder

Zorg is iets anders dan ouderschap. Het eerste lijkt het laatste te gaan vervangen. Vaak met desastreuze gevolgen.

Hilbrand Westra